Hey millet! :)

“Black”… Aslında tam olarak 2005 yapımı bir Amerikan/Hint filmi. İzlemek için bir hayli geç kaldığımın farkındayım. Önemli olan geç de olsa farkında olup izleyebilmem. Bu filmi tavsiye ettiği için arkadaşıma çok teşekkür ederim. Ayrıca  gözyaşlarımın hesabını da soracağım.

Kahramanımız Michelle… Bizim pek alışık olmadığımız görme ve duyma yetisini bizler gibi kullanmayan bir küçük kız. Siyahlar içinde doğmuş bir kız.

Bize ne kadar kolay geliyor her şey öyle değil mi? Biz dışlıyoruz onları çoğu zaman. Çünkü onlar normal değiller(!). Çünkü onlar, dikenli yollardan yürüyerek başarıya emeklerken, biz çimlerde koşuyoruz. Sorarım size! Biz mi normaliz, onlar mı? Neden bugün Japonca konuşanı anlamıyorken yadırgamayız da, işaret dilini konuşanı yadırgarız? Çok mu zor aynı gözle bakmak?

Biliyor musunuz, onlar bizden daha çok bağlılar hayata? Bizden daha güzel bakıyorlar hayata. Keşke biz de onlar gibi görebilsek dünyayı, güzellikleri. Siyaha da başarı gözüyle bakabilsek.

Bizim 20 yılda yapabileceklerimizi, Michelle’in 40 yılda yaptığını bir düşünün. Oysa biz ne kadar kolay vazgeçiyoruz tırmanmaktan?

Film beni yıktı geçti… Ben göründüğümün aksine çok hassasımdır. Filmin neredeyse başından sonuna kadar ağladım.

Harikasın Michelle!

Hepimizin ışığı ol…

Gerçekten görelim, duyalım…

Şimdi söyleyin bakalım kim gerçekten görüyor? Kim gerçekten duyuyor?

Filmi izleyin mutlaka!

Ve sonra buraya dönüp yorumunuzu yapın. İzlemeden birşeyler söylemenizi istemiyorum.

Işığınız bol olsun…

Filmi izlemek için tıklayın.