“Siz nasıl bir insansınız?”

Üzülüyorum! Gerçekten üzülüyorum! Onlar orada can çekişirken, insanlık Van’da enkaz altında kalmışken, bizim tarafta bizim insanlığımız enkaz altında kalmış(!) Yazıklar olsun! Ben onların cebinde 5 kuruş yok diye ihtiyacım olan şeyleri almaktan vazgeçerken, içimden gelen sevinçleri, onlar orada ağlıyor diye bastırırken siz eğlenebiliyorsunuz! Ha siyaseti unutmamak gerek? “Van’da da olsa..” diyebiliyorsunuz, “Oh olsun!” diyebiliyorsunuz! Hala Türk-Kürt-PKK ayrımını yapamıyorsunuz. PKK’yı Kürt, Kürdü PKK zannediyorsunuz. Afedersiniz ama siz nasıl bir insansınız?
Yaşamadan bilinmez mi gerçekten? Bugün eğlenebilen insanlar şimdi yaşamadıkları için mi onları anlayamıyorlar? Siz de bu sözü savunanlardan mısınız? Bizim de Van’daki kardeşlerimiz gibi ağlıyor olmamız için enkazdan bir yakınımızı ölü mü çıkarmamız gerekiyor? Hatta biz mi enkazdan sağ kurtulmalıyız da yaşayarak biliyor olmalıyız?
Çok yanlış!
Anlam veremediğim sözlerden biridir bu söz. Kim demişse iyi dememiş. Bir şeyi hissedebilmek için yaşamamız gerekmez. Hisleriniz, duygularınız olacak. Hayal edeceksiniz; gerçekmişcesine… Durmayın? Hayal edin bir bakalım; enkaz altındasınız. Yaralısınız da… Anneniz, babanız yan odadaydılar. Bağırıyorsunuz:
“Anneee..”
“Babaaa..”
Ses yok. Lanet olsun ses yok işte! Onlar çoktan pes ettiler. 60 saat sonra sizi kurtarmaya mı geldiler ne? Ölseniz mi, yaşasanız mı? Tabii yaşamak isteyeceksiniz! Belki anneniz, babanız duymamıştır sizi. Belki o sırada dışarı çıkmışlardı ve size haber vermemişlerdi. Bir umut işte! Belki de, sizi kurtarmaya çalışanlar anneniz, babanız? Yardım sesini babanız zannedersiniz bir an. Kararsızlık mı, yoksa duymak istediğiniz sesin hayal gücü mü? Siz kurtarılırsınız ama artık hayatta tek kalmışsınızdır. Öğretmeniniz bile mücadele edemedi bu kavgada! Arkadaşlarınız? Komşularınız? Bir umut belki de bakkal amca hayattadır. Kankamızdır ya hep onlar…
Bunları yazarken bile nasıl bir duygu içinde olduğumu tahmin edebiliyorsunuz umarım. Belki de okurken hissetmişsinizdir, neler hissettiğimi. Gözlerim dolu dolu yazıyorum bu satırları. İyi düşünün, biz insanız! Hissederiz, hissetmek zorundayız! Hayal edin, neler hissedebileceğinizi! Çok acı… Gerçekten çok acı…
Depremden hayatını kaybeden insanlarımıza Allah’tan rahmet diliyorum. Dualarım hayatta kalanlarla… Allah sabır versin hepinize…



İlgiyle okudum. Eline sağlık.
27 Eki 2011 - 23:09Teşekkür ederim.
27 Eki 2011 - 23:12Onlar için İNSANLIKtan bahsetmek…
31 Eki 2011 - 11:08…
31 Eki 2011 - 11:16Ee deniz nerede yeni yazıları??
18 Kas 2011 - 23:34i cant believe that deniz stay away her blog
20 Kas 2011 - 23:32Şaka gibi değil mi?
20 Kas 2011 - 23:37Çok yakında.
20 Kas 2011 - 23:38Öldü mü naptı dedim
Allah gecinden versin
23 Kas 2011 - 17:58Amin.
24 Kas 2011 - 19:54